K.I.S.S. (keep it simple, stupid!)

Onlangs ben ik gevraagd om als fotograaf mijn medewerking te verlenen aan de nederlandse editie van International Yoga Day. Uiteraard houdt dat in een fotoreportage van het evenement  zelf-dat overigens op 21 juni a.s. bij Mooof in de Bickhorst plaatsvindt- maar onder andere ook een fotoshoot van de organisatoren, ten behoeve van promotionele activiteiten.

Het was vandaag zo’n koude, grijze, natte dag waar ikzelf ondertussen een beetje moe van word… ik bedoel, het is bijna juni en ik ben toe aan blote voeten op een warm strand…! :-)
Bovendien bleken er een aantal personen te hebben afgezegd dus in plaats van met mooi licht lekker buiten aan de slag met de voltallige groep werd het nu en petite comite naar de drukke Passage voor ‘plan B’.

Nu denk ik voor dit soort klussen meestal best even na welke spullen ik mee zal nemen en dat wordt dan meestal een hele toestand :-) Het nadeel van (te) veel spullen is namelijk dat je (ik dus) soms moeilijk kunt kiezen en dus soms (lees: vaak) met te veel spullen op pad gaat en dingen nodeloos ingewikkeld maakt door ter plekke ook weer voor keuzes te staan.
Had ik vandaag gezien mijn (grijze) bui geen zin in, dus ‘keep it simple, stupid’: 1x camerabody, 1 x standaardzoomlens, statief en flitser, that’s it. Alles in een klein rugzakje en klaar.

Statief ben ik nooit zo’n fan van geweest maar daar kom ik de laatste tijd toch behoorlijk van terug, zeker voor groepsfoto’s zoals vandaag.  En zoals zo vaak zorgt goed spul ook voor gebruiksgemak en plezier. Geen spijt van dat ik in Hong Kong een redelijke kwaliteit lichtgewicht carbon statiefje voor een spotprijsje op de kop hebt kunnen tikken.
Zelfde verhaal voor een flitser: normaliter groot fan van werken met bestaand licht en snelle lenzen, maar op zo’n grijze dag als vandaag op een overdekte lokatie leek het me toch wel handig. Ook al om de ISO lekker laag te kunnen houden en toch met kleinere lensopeningen en dus ruimere scherptediepte te kunnen werken.
En ook hier k.i.s.s. gewoon op de automaat (iTTL) rechtstreeks frontaal op het onderwerp gericht. Vandaag even geen softboxen en reflectoren (waar ik in de praktijk eerlijk gezegd ook niet altijd raad mee weet hahaha)  :-)

Het grappige is dat je door het simpel te houden de beperkingen van de situatie makkelijker accepteert , creatiever wordt en sneller beslissingen neemt. Werkt wel zo prettig, ook voor de mensen die -in dit geval in een drukke winkelstraat- gefotografeerd worden.
Klein voorbeeldje is de groepsfoto met zelfontspanner (als fotograaf hoorde ik blijkbaar ook bij het organisatieteam) waarbij ik geen storende elementen (voorbijgangers) op de achtergrond wilde. Dus de camera dan maar omhoog gericht en voor de compositie gebruik gemaakt van het uitklapschermpje van de D750.

Jajaja…. de D750…. niet zo ‘pro’ als een D810 of mn ouwe D3…. maar wel kleiner, lichter, zat resolutie, mooi dynamisch bereik…. en dat ‘ amateur’-uitklapschermpje is dus verdomd handig! Zeker met een laag camera-standpunt!
En dat lichte carbon-statiefje voelde ik niet eens zitten op mn rug en voldeed meer dan prima in zo’n situatie…
En de flitser zorgde voor een mooie frisse, gebalanceerde belichting op deze grauwe dag…
Dus… klein, licht, makkelijk mee te nemen, handig, praktisch, goede resultaten… mmmmm…

K.IS.S.! Ik ben om! Ga ik vaker doen! :-)

 

2015IYDprep_0007 2015IYDprep_0013 2015IYDprep_0015 2015IYDprep_0019 2015IYDprep_0023 2015IYDprep_0024 2015IYDprep_0042 2015IYDprep_0052 2015IYDprep_0067 2015IYDprep_0070

Een indiase treinreis…

Een van de leuke dingen van India vind ik het reizen per trein. Normaal gesproken is het een enerverende aangelegenheid om bij het loket op een druk station een kaartje te kopen, maar tegenwoordig is het ook mogelijk om via internet een ticket te kopen. Je e-ticket kun je dan via je iphone aan de conducteur tonen, hartstikke modern dus. Aan de andere kant grappig om te zien dat buiten op de treincoupe  een lijst geplakt zit, met je naam met zitplaats op ouderwets computerpapier uitgeprint :-)

Mijn favoriete ticket is  voor de zgn. ‘ 2nd class sleeper’. Aan de ene kant twee tegenover elkaar geplaatste zitbanken met daarboven twee ligbedden. Officieel bedoeld voor 3 personen per bank, maar overdag als het druk is wordt daar uiteraard door (veel) meer mensen gebruik van gemaakt. Hoe dan ook, ‘ s-avonds moeten de mensen zonder gereserveerde zitplaats opstaan en worden de rugleuningen van de onderste banken opgeklapt en aan kettingen opgehangen zodat er 2 x 3 ligbedden ontstaan.
Aan de andere kant van het gangpad zijn twee stoelen tegenover elkaar geplaatst met daarboven ook weer een ligbed. De leuningen van de twee stoelen kunnen neergeklapt worden zodat ook daar dan beneden een ligbed ontstaat.

Ondanks dat de treinen er zowel van binnen als van buiten in eerste instantie nogal shabby en viezig uitzien valt dat bij nader inzien echt heel erg mee. Zeker als je zelf voor de zekerheid nog een dunne doek/sarong meeneemt om op te liggen.  En het indiase spoor en de vering van de treinen zijn tegenwoordig van zodanige kwaliteit dat het prima te doen is om een tukkie te doen, zodat je de volgende ochtend redelijk fit op de plaats van bestemming aankomt. Dat scheelt dus weer een hotelovernachting! :-)

Overigens, ondanks dat het echt wel handig is om -zeker gedurende de langere reizen- een gereserveerde zit/slaapplaats te hebben breng ik vaak ook uren door op de grond zittend in de deuropening, met mijn voeten buitenboord op de treeplank en genietend van de film van het voorbijtrekkende landschap terwijl de warme wind in mijn gezicht waait…

Gedurende de reis kom je niks te kort aan eten en drinken. In de trein zelf lopen verkopers van water en frisdrank, chips en snoepjes, fruit en gebakken indiase snacks af en aan. Ook het ‘chai! chai! chai!’-geroep van de theeverkopers hoort standaard bij een treinreis. Verder staan bij elke stop talloze verkopers op het perron paraat om de reiziger van allerhande versnaperingen aan te bieden.

Veel indiase gezinnen nemen overigens vaak zelf hun eten mee en rond etenstijd wordt alles uitgepakt en ruim uitgestald op de zitbanken en word je als westerling vaak spontaan uitgenodigd om een hapje mee te eten. Hartstikke gezellig!
De sfeer gedurende zo’n -vaak lange- reis is over het algemeen sowieso erg goed. Men is erg tolerant naar elkaar en men probeert er met zn allen een zo prettige en aangenaam mogelijke reis van te maken. En men is natuurlijk heel nieuwsgierig naar waar je vandaan komt, waar je naartoe gaat en wat je van India vind, dus je ontkomt er niet aan om in gesprek te raken.

En dat is uiteindelijk wat ik een van de leukste dingen vind van het reizen per trein in India: het is echt een leuke manier om contact te hebben met de indiers en wat van het land en de gebruiken te leren! :-)

Tot besluit nog even wat camerablabla: onderstaande foto’s zijn gemaakt met de Nikon V1. Ondanks alle kritiek van vele zogenaamde experts op de -volgens hun- te kleine 1 inch sensor van deze camera blijf ik me iedere keer verbazen over de kwaliteit van de foto’s die ik ermee maak en is het momenteel mn favoriete reiscamera. Niet alles geloven wat ze op het internet schrijven en gewoon vertrouwen op je eigen ervaring!

Cheers,
Ray

(nb even scrollen of klik op de eerste foto voor een diavoorstelling)

 

2015MaitreyiRay_0656 2015MaitreyiRay_0689 2015MaitreyiRay_0708

2015MaitreyiRay_0746 2015MaitreyiRay_0747 2015MaitreyiRay_0807 2015MaitreyiRay_0822

Een nieuwe start!

Gister voor het eerst weer aan het werk na een maand lang rust en stilte in Zuid India. Verjongd en uitgerust mn verjaardag gevierd en klaar voor een nieuw levensjaar, dus dan nu eindelijk maar eens mn eerste post op mn eigen site schrijven! :-)

Tijdens mijn verblijf in het schitterende ayurvedische retreate-centrum (voor de geïnteresseerden: check www.maitreyivedic.in ) was het de bedoeling dat ik een tijdje ook eens even niet achter een beeldscherm zou zitten, vandaar dat ik besloot mn digitale Nikon D3 en laptop thuis te laten en de analoge Nikon F100 en de Konica Hexar AF mee te nemen om zodoende toch aan mn fotografische behoeften te kunnen voldoen :-)

Dat ik op het allerlaatse moment toch de kleine digitale Nikon V1 in mn tas propte en daar uiteindelijk de meeste foto’s mee heb gemaakt zegt iets over de kwaliteiten van dat cameraatje, maar dat is iets voor een volgende post… :-)

Voor nu dus even de ervaring van het semi-retro-analoog-fotograferen en wat ik met semi-retro bedoel is dat het beide autofocus camera’s zijn, met diverse automatische belichtings-standen (P,A,S,M). Ik heb in mn verzameling namelijk ook een aantal Nikon’s en Pentaxen met volledig handmatige bediening -scherpstellen, belichting instellen, filmtransport- maar in een soort halfslachtige bui, en ook omdat ik deze camera’s al een tijdje niet gebruikt, had koos ik voor de F100 en de Hexar.

Wat ook meespeelde was dat ik graag de Nikkor 28mm f 1.4 AFD en de 85mm f 1.4 AFD weer eens wilde gebruiken, beide autofocus. Twee legendarische lenzen die ik zo graag wilde hebben, maar toen ik ze eenmaal had eigenlijk te weinig  gebruikte…

Last but not least wilde ik de recent uitgebrachte Cinestill 50 daglichtfilm eens uitproberen. ISO 50 vraagt om veel licht en/of een snelle lens, dus dat kwam mooi uit.
Voor mn zwart-wit film koos ik voor Adox CHS100. Een traditionele film met best een flinke korrel, maar mij leek de ‘retro’-look van deze film wel passen bij het onderwerp.

De Nikon F100 is een heerlijke camera om snel mee te werken. De camera ligt perfect in de hand en bediening is grotendeels gelijk aan een moderne digitale camera (bv een D700). Daardoor word je soms gemakzuchtig en is het me al eens overkomen dat ik de camera opende voordat ik het volgeschoten filmpje teruggespoeld had (wat namelijk een handmatige actie vereist en dat vergeet ik dan…)

De Konica spoelt gelukkig wel automatisch terug als het filmpje vol is, maar heeft weer andere eigenaardigheden. Bijvoorbeeld dat de camera zo stil is dat je goed moet opletten of je wel een foto gemaakt hebt. Zeker als je de camera uitleent om zelf eens op de foto te staan: ik heb het meegemaakt dat de foto achteraf niet gemaakt bleek te zijn, maar ook dat iemand dacht dat de foto niet gemaakt was en dus nog 7 keer op het knopje drukte :-)

Hoe dan ook: beide heerlijke camera’s om mee te werken, met supermooie lensjes… en als alles meezit, dan is het resultaat ook erg fraai. Voor mij gaat het er niet om wat beter is: digitaal of analoog,  maar ik merk wel vaak dat de ‘ look’  van film me erg aanspreekt, ondanks de korrel, krasjes en stofjes…
Wat vinden jullie?

Grtz
Ray

(nb klik op de eerste foto om de diavoorstelling te starten)

2015Maitreyi-(3) 2015Maitreyi-(4) 2015Maitreyi-(6) 2015Maitreyi-(7) 2015Maitreyi-(29) 2015Maitreyi-(30) 2015Maitreyi-(32) 2015Maitreyi-(33) 2015Maitreyi-(41) 2015Maitreyi-(53) 2015Maitreyi-(63) 2015Maitreyi-(57)